అదే ప్రపంచం..

ఆదర్శాల ఆకలి కేకలు తూర్పున వినపడుతున్నాయి

నీతులు త్రేన్చే ముసుగు నిజాలు పస్చిమాన కనపడుతున్నాయి

గుంటనక్కల నాయకత్వం లో పిచ్చికుక్కలు మొరుగుతున్నాయి

చలిచీమలు పొట్ట చేతబట్టుకు భయంగా పరిగెడుతున్నాయి

అమాయకపు అడవిని నాగరికత ముంచేస్తోంది

సతత హరిత వనాలను డబ్బు నిప్పు కాల్చేస్తోంది

హిమశిఖరాగ్రం పై వేడి గాలి వీస్తోంది

గొంతెండిన జీవనది మెల్లగా ఆవిరౌతోంది

ఇమడలేక భూగోళం వెర్రిగా తిరుగుతోంది

నేతల కొత్త గీతల తో ప్రపంచపటం చిరుగుతోంది

గుడ్డి న్యాయదేవత గొంతు పై కత్తి గాటు పెట్టింది

దారి దొంగల నిలువుదోపిడి బాటసారిని భయపెట్టింది

మరో ప్రపంచపు వెతుకులాటలో ఆశయం అలిసిపోయింది

గుడ్డ మూటల దాచిన ధైర్యం కరిగి నీరై కారిపోయింది 

మనిషి పోటు కి మానవత్వం వెన్నువిరిగి చచ్చింది

మొండి నిద్ర నుండి మెదడు మెలకువలోకొచ్చింది

మరో ప్రపంచం ఆదర్శధామం ఊహాజనితమని చెప్పింది

చెమర్చిన కళ్లు తుడిచి ప్రపంచం సాయమడిగింది

నువ్వు బ్రతుకుతున్న ప్రపంచం సరిచేయమని ఆదేశించింది

కవి కంట నీరు తొణికి కలమంచున కవితయింది

బాటల మాటలు

కష్టాల ముల్ల కంపలు కదలనివ్వమంటున్నాయి 

నోళ్ళు విసిరే వడగాళ్లు మొఖాన మట్టి కొడుతున్నాయి 

వేడి లేని చలువరాతి దార్లు వెనక్కి రమ్మంటున్నాయి 

ఆకలితో బాధ్యతలు భోరుమంటున్నాయి

అవమానాల అడ్డంకులు అపహసిస్తున్నాయి

గుండెధైర్యం గాడితప్పి గాలిలోకలిసిపోతోంది

దెయ్యాల మర్రిలా భయం ఊడలు చాచి ఉరేస్తానంటోది 

ఓటమి వద్దని వారిస్తోంది

ఒక్క నిముషమాలోచించమని వివేకం కూడా వాదిస్తోంది 


అయితే ..?

కష్టాల క్రౌర్యానికి తలొగ్గనా?

నోటివిసుర్లకి వడలి వాడిపోనా?

చలువరాళ్ళపై చతికిలపడి నడుం వాల్చనా?

బాధ్యతల కాలచక్రమెక్కి అంతులేని పరుగులిడనా?

అవమానాల అహాన్ని అంగీకరించనా?

ధైర్యం దరిద్రహేతువని గాలికొదిలేయనా?

భయాల ఊడల ఉరి లో ఊపిరి వదలనా?

వివేకంలోనవివవేకాన్ని వినమ్రంగా గౌరవించనా?

ఆ..?

ఏమిటిది? నమ్మకమా? ఇలా లాక్కుపొతున్నది 

కదన కుతూహలం తో అడుగులు కదిలాయి

నీ సంగతి చూస్తానన్టూ ఓటమి మాయమయ్యింది

ఏం? రావా? పంతం పొలిమేరలు చెరుపుతూ చిరునవ్వు నవ్వింది.

పూలు విరిసే విశ్వాస వసంతాలు వస్తున్నావుగా? అని అడుగుతున్నాయి

తప్పటడుగుల కింద రక్తపుటేరులు కొత్త దారులై పారుతున్నాయి

గమ్యాలు మైలురాల్లైయ్యె ప్రస్థానం గజగమనం గా ముందుకుసాగింది

ఆగేదిక ఆవలి వొడ్డునే

నా తెలుగు

పదం ఏ భాషదైనా 
అర్థం అమ్మభాషలోనే  స్ఫురిస్తుంది..
వాక్యమెవరిదైనా 
భావాన్ని మాతృభాషే బోధపరుస్తుంది

తాళపత్రముల నుండీ 
కాగితముల తో కూడీ
దిక్కుతోచని నవతరానికి గుర్తింపుగా మరల పారాడి
అంతర్జాలయుగ సంకుల సుడిగుండాల పోరాడి

ఆచంద్రతారార్కమైన గత ఘన కీర్తుల శాహితే అస్థిత్వంగా
కుదరదని వదరి చెదరిన సంతతికి తన ఔచిత్యం చూపగా

ఉదయిస్తుంది మన నవకాంతుల కొత్త వెలుగు
తేనెలకు తీపి నేర్పే అమృతవాణి, నా తెలుగు..

TOO GOOD TO BE TRUE

Too good to be true..

Whom I'm left with after all I've been through

Too good to be true

The invaluable moments I accrue 

Too good to be true

How after a bitter fight we could start anew

Too good to be true

How we met we still have no clue

Too good to be true

No clue when we all so quickly grew

Too good to be true 

How your colours gave me a vibrant hue

Too good to be true

Without you how much I could misconstrue

Too good to be true

But there are few, whose lives we will screw

ఒరేయ్ మనిషీ.. (చివరి భాగం)

అమ్మ నవ్వు, నాన్న మాట 

భార్య ప్రేమ, పిల్లల ఆట

స్నేహితులతో సరదా సాయంత్రాలు

పెంపుడు కుక్క అనురాగాలు 

వేసవుల్లో శీతల పవనం 

తొలి జల్లుల మట్టి సుగంధం 

చలికాలపు వేన్నీళ్ళు 

వెన్నెల కాంతుల రంగులు 

పొగమంచు పరదాల అందాలు

ఋతురధులైన విహంగబృందాలు

శిఖరాల ఎత్తులూ 

సంద్రాల లోతులు 

లోయల సొగసులు

పచ్చని పచ్చిక బయళ్లు

యెపాటిరా నీ ఆస్తిపాస్తులు?

ఏం గొప్పరా ప్రకృతి కంటే నీ అంతస్తులు?

సాటి రాలేవు నీ  కాల్పనిక పరువులు, ప్రతిష్టలు,

మేటి కాలేవు నీ ఊహలకు పుట్టిన దైవాలు,దేశాలు

ఎలా మరిచావు నీకందొచ్చిన ఈ అద్భుతాలు?

ఏం తక్కువని విడిచావీ మధురానుభవాలు?

క్షణకాలమే ప్రకృతి పెట్టిన ఈ మానవ జీవన భిక్ష

ఎందుకీ డబ్బుగానుగలో డాబైన గుడ్డిపరుగులశిక్ష?

ఒరేయ్ మనిషీ.. కాస్త ఆగు

ఎందుకీ కలుపు మొక్కల సాగు?

ఒకసారి నిన్ను నువ్వే అడుగు 

ఎక్కడికీ గమ్యం లేని పరుగు?

ఒరేయ్ మనిషీ.. (మొదటి భాగం)

ఒరేయ్ మనిషీ 

నిద్రలేపిన అలారానికి మొట్టికాయ వేస్తావు 

లేస్తూనే సూర్యుణ్ణి తిడతావు 

ఆదివారానికెన్నాళ్ళుంది అని లెఖ్ఖలేస్తావు 

దూరానికి తగ్గ నిరాశ మొహాన పూస్తావు

ఋతువులు పట్టని బట్టలు మీదేసుకుంటావు 

ముందుండేందుకు రోడ్డుల పడతావు 

నవ్వు లో నిజం లేదు 

నడత లో నిజాయితీ లేదు

తప్పు లో సిగ్గు లేదు, 

పాపం పశ్చాత్తాపానికి దిక్కు లేదు

తెలిసీ తప్పదని తిట్టుకుంటూ నవ్వుతావు

తప్పని ఎరిగీ తలొంచుకు చేస్తావు 

సిగ్గెందుకు పడాలని నిన్నే ప్రశ్నిస్తావు 

పశ్చాత్తాపాన్ని గుమ్మం బయటే వదిలేస్తావు

నీతిమాలిన డబ్బు నెత్తిన కూర్చుని ఏం చెప్తే అది చేస్తావు 

సాటి మనిషిని వదిలి నోట్ల కట్టలే నీవాళ్ళంటావు 

డబ్బు కోసం ఎడతెగని పరుగు పెడతావు 

కాలమో, మోసమో కాలడ్డినా పడిలేస్తావు 

పరిగెడతావు పడిలేస్తావు

పరుగుల్లోనే బతికేస్తావు 

చచ్చేంత కష్టం ఎదురొస్తే 

చాన్నాళ్లుండవని తెలిసొస్తే 

ఖరీదైన వైద్యం చేతులెత్తేస్తే 

ఆదుకుంటుందనుకున్న అంతస్తు ఆవిరైపోతే 

గడిచినేళ్ల గొడ్డు చాకిరీ వెక్కిరిస్తుంటే 

చావునీ చెయ్యి పట్టి లాక్కుపోతుంటే 

కనపడేదీ కడకు మిగిలేదీ

నువ్వొదిలేసిన కలలు 

నిన్ను ప్రేమించే మనుషులు

PARTED

Shaking hands
Frail legs
White beard
desperately searched in the rubble for that one piece of crumbled paper, his first poem.

He had now lost his most cherished memory and the person he wrote it for.

A groan made it out of his throat
Tears and sweat fell from tip of his nose.
The wrinkled soul fell on ground
A gasp followed by a breath
his last.



©kmvasa